بحرین
· 5 خرداد 10:14 · خواندن 2 دقیقه این جزیرههای کوچیک توی خلیج فارس رو که میبینی، شاید روی نقشه به اندازه یه نقطه هم نباشن، ولی کلی حرف و داستان پشتشون قایم شده. بحرین برای من فقط یه اسم توی اخبار نیست؛ یه جور ماشین زمانه که میتونه تو رو از آسمونخراشهای مدرن منامه ببره به دل تاریخ پنج هزار ساله. بیا بدون رودربایستی یه چیزایی رو برات بگم که شاید تا حالا نشنیده باشی.
مردم اینجا رو ببینی، فکر میکنی پول از در و دیوارشون میباره، ولی اصل قصه به دوران سومریها برمیگرده. بحرین عملاً همون تمدن گمشده دیلمونه، سرزمینی که توی اسطورهها بهشت روی زمین حساب میشد. جالبه بدونی اینجا مهد غواصی مروارید جهان بوده. قبل از اینکه نفت کشف بشه، ریههای مردای بحرینی با صدفهای کف خلیج فارس گره خورده بود و بهترین مرواریدهای دنیا از همین آبها بیرون میومد. انقدر این شغل سخت و محترم بود که هنوزم توی فرهنگشون رسوب کرده.
یه چیز دیگه که خیلی تو چشمه، درخت زندگیه. وسط یه بیابون خشک و بیآب، یه درخت قشنگ چهارصد ساله سرسبز ایستاده و هیچ موجود زندهای نمیدونه آب رو از کجا میاره. خودشون میگن این نقطه همون باغ عدن واقعیه. فارغ از اینکه چقدر این حرف علمی باشه، وقتی زیر آفتاب سوزان کنارش وایستی، یه حس عجیبی بهت دست میده.
راستی، تو بحرین خبری از اون قوانین سفت و سخت عربستان نیست. آخر هفتهشون جمعه و شنبهست و تنها جایی تو حوزه خلیج فارسه که عملاً پل ارتباطی زمینی داره. یه پل بیست و پنج کیلومتری به اسم ملک فهد میزنه به عربستان و آخر هفتهها پر میشه از ماشینهای سعودی که میان برای یه نفس راحت. باورت میشه توی این خاک کوچیک، مشروب خوردن برای خارجیها و غیرمسلمونا قانونیه؟ بله، کلی هتل و رستوران بینالمللی داره که شبهاش حسابی شلوغ میشه.
اقتصادش هم ترمز بریده. اولین بار تو کل منطقه، نفت توی دل خاکش پیدا شد و فهمیدن که میتونن به جای مروارید، طلای سیاه بفروشن. ولی الان دیگه زرنگتر شدن و کلی پول توی بانکداری و تکنولوژی ریختن. جالبه که ارتشش با اینکه کوچیکترین کشور خاورمیانهست، ولی نیروی هوایی و دفاعیش حسابی سر و شکل داره و حتی پایگاه نیروی دریایی آمریکا هم توش جا خوش کرده.
غذاشونم ترکیبیه از همه چی. بری بازار منامه، بوی زعفرون و هل مستت میکنه. یه صبحانه سنگین دارن به اسم بالالیت که عملاً رشته فرنگی شیرین با تخم مرغه. شاید ترکیبش عجیب به نظر بیاد ولی اعتیاد آوره. مردمشون انقدر خونگرمن که تا بگن بیا شام، واقعاً باید انتظار یه سفره رنگین رو داشته باشی.
یه نکتۀ بامزه دیگه: بحرین یه مجمعالجزایره که شامل سی و سه جزیره طبیعیه، ولی با خاکریزی و خشکسازی، این عدد رو رسوندن به هشتاد و چندتا. انگار خودشون دارن برای خودشون زمین میسازن. جزیرههای مصنوعی مثل دوالی المونسه یا جزایر امواج، لوکسترین خونهها و تفریحات ساحلی رو دارن. خلاصه که این تیکه زمین کوچیک، یه دنیا تناقض و شگفتی رو یه جا جمع کرده؛ جایی که تاریخ با تکنولوژی، و سنت با آزادیهای مدرن دست به یقه شده.